Wat als je een stap in geloof zet, maar nog niet direct ziet dát er iets gebeurd?
Het volk Israël in de tijd van Jozua. Het volk werd bevrijd uit slavernij en is onderweg naar het land dat God hen heeft toegewezen. Het beloofde land, waar zij in vrijheid mogen leven. Het lijkt of er iets onmogelijks van hun wordt gevraagd. “Ga naar de overkant van de Jordaan, naar Jericho.”
“Maar hoe dan?? Het water is te diep, de rivier te onstuimig en we hebben kinderen en vee bij ons… Dat kan toch nooit?”
De priesters krijgen de opdracht om samen met de ark op hun schouders, de ark waarin God liet zien ‘Ik Ben erbij’, hun voeten in de Jordaan te zetten.
In geloof. Ze moesten er gewoon in gaan staan, en dan wachten.. Het opmerkelijke in dit verhaal is dat het wonder direct gebeurd, maar niet direct zichtbaar voor de priesters en het volk. Het water rees namelijk op bij de stad Adam; 29 km bij hun vandaan !! Dat die stad zo heette, zal ook geen toeval zijn. Maar waar het omgaat is dat de priesters een stap zette in geloof, het wonder gebeurd direct, maar niet direct voor hun ogen. God wilde aan het volk laten zien dat Hij, de Levende, met hun is.
Zou dat ook zo bij ons werken? Dat wij een stap in geloof zetten, en dat er daadwerkelijk iets in beweging gezet wordt, zonder dat wij het nog kunnen zien met onze ogen?
Zo hebben mijn man en ik een stap in geloof gezet. Een onmogelijk doel voor onszelf gesteld. In geloof, omdat we weten dat als we hierdoorheen gaan, er meer vrijheid aan de andere kant is. Wat ons onmogelijke doel is doet er voor nu even niet toe, maar wie weet schrijf ik over een jaar dat er een wonder gebeurd is en het onmogelijke toch mogelijk werd ;-).
En voor jou? Waar ervaar jij een roep en heb jij een stap in geloof te zetten? Wie weet wat er dan in beweging komt, zonder dat je het zelf eerst ziet..
Lieve groet, Sarah.
