Weet je wat ik ontdekte? Dat ik vrijuit kan dansen op muziek. Ik heb met de stellige overtuiging geleefd, dat mijn lijf en hersenen dat gewoon niet konden, dansjes dansen.. Als ik op de middelbare school mee moest dansen, dan kwam er een kortsluiting in mijn hoofd.
Ik moest bewegingen nadoen van een ander. Synchroon dansen met anderen. Precies op het ritme van de muziek. En daar blokkeerde ik. Volledig.
Dit lukt mij niet. Schaamte dat ik niet zo kon dansen als de andere meisjes. Verstoppen dat deed ik het liefst.
Zo vaak. Verstopt. Met schaamte.
De beweging van de eerste mens. “Ze ontdekten dat ze naakt waren, en ze schaamde zich, verstopten zich voor God.”
En op een dag? Liet ik mij gaan op de ritme van de muziek. Ik genoot, ik danste door mijn woonkamer als een ballerina. Als een vrouw die ik weleens heb zien dansen bij een aanbiddingsconcert. Vrij op de muziek. Ik kan het toch, dacht ik. Als ik maar op mijn eigen manier mag dansen. Mijn lichaam op geheel haar eigen wijze laat gaan. En niet beperkt door hoe het moet, hoe ik denk dat het moet. Logisch eigenlijk dat ik blokkeerde.. mijn lichaam wilde een andere beweging maken..
Herken je dat? Dat je van jezelf mee moet doen? Met de groep. En dat je dan zelf schaamte ervaart, en je jezelf gaat veroordelen over hoe jij het doet of wilt?
Op het einde van mijn dans en na wat lijfoefeningen lag ik op de grond, met mijn armen wijd. Als een teken van overgave. Aan Degene die mij liefheeft.
En de muziek klonk verder en ik hoorde de zin
“You will fight my battles, I need only to be still”
(U zult mijn gevechten voeren, ik hoef alleen maar stil te zijn“).
Ja Heer, Hineni, hier ben ik. Stil. Ik heb veelte lang en veelte vaak mijzelf willen vormen naar een beeld waarin dacht goed genoeg te zijn. U mag mijn gevechten voeren, in stilheid en vertrouwen ligt mijn kracht.
Zodat ik kan gaan dansen, op mijn manier.